تیم نرم افزاری پایگاه سایبری استان خوزستان

محلی عمومی برای انتقال دانش برنامه نویسی

تیم نرم افزاری پایگاه سایبری استان خوزستان

محلی عمومی برای انتقال دانش برنامه نویسی

تیم نرم افزاری پایگاه سایبری استان خوزستان کانال رسمی تلگرام پایگاه سایبری استان خوزستان

جهت بیان هرگونه سوال و یا دیدگاه می توانید از کاربری تلگرام زیر استفاده نمایید
Telegram: @saiber89

آپ پیسی نام گروه نرم افزاری ماست که قصد داریم در خدمت جامعه خود با رویکرد انتقال دانش برنامه نویسی و رفع مشکلات شما در ضمینه های برنامه نویسی باشیم ./

آخرین نظرات
نویسندگان

آموزش خط فرمان قسمت دوم

يكشنبه, ۲۸ آبان ۱۳۹۶، ۰۹:۵۷ ق.ظ | افسر سایبری | ۰ نظر

درس نهم


آموزش دستور Ping

دستور Ping چیست ؟

Ping یکی از ابزارهای کاربردی در تست و خطایابی شبکه های کامپیوتری است. به کمک دستور Ping می توانیم اطلاعات مهمی در مورد کامپیوتر ها و هر آنچه که در شبکه IP می گیرد بدست آوریم. با استفاده از دستور Ping می توان به اطلاعات مهمی در مورد اتصال یا عدم اتصال کلاینت به شبکه ، نام کامپیوتر یا همان Computer Name کلاینت ها، نوع سیستم عامل ، IP های ورژن 4 و ورژن 6 ، وجود Noise در شبکه ، وجود یک سیستم امنیتی مانند فایروال ، اتصال یا عدم اتصال به اینترنت و اطلاعاتی از این قبیل دست یافت. سادگی استفاده از دستور Ping و اطلاعات ارزشمندی که در اختیار مان می گذارد باعث شده که این دستور به یکی از محبوبترین و کاربردی ترین ابرازهای شبکه تبدیل شود. ما نیز در گروه آموزشی هیوا شبکه تصمیم گرفتیم تا به پاس قدردانی از این دستور محبوب، نهمین آموزش دستورات خط فرمان CMD را به دستور Ping اختصاص دهیم .

ساده ترین حالت استفاده دستور Ping ،Ping کردن یک node در شبکه بدون استفاده از سوئیچ های دیگر دستور Ping است . یک node می تواند یک کامپیوتر باشد، یا یک روتر، یک وبسایت، یا پریتنری که قابلیت IP گرفتن داشته باشد و یا ...

برای Ping کردن یک node باید IP یا نام آن node را بدانید. این نام  Domain Name و یا NetBIOS Name می باشد . در تصویر زیر یک کامپیوتر که NetBIOS Name آن MyHiva و IP آن 192.168.1.117 است با هر دو روش Ping شده است:

 

ping 192.168.1.117

ping myHiva

 

آموزش کال دستور Ping - تصویر 1

هم چنین می توانید یک وب سایت را با استفاده از نام Domain آن Ping کنید:

 آموزش کال دستور Ping - تصویر 2

Ping ورژن 4 و Ping ورژن 6

گاهی ممکن است نیاز داشته باشید که از IPv6 یا IPv4 برای Ping استفاده کنید. برای این منظور باید از سوئیچ های 6- و 4- استفاده کنید. برای مثال فرض کنید که شما NetBIOS Name یکی از کامپیوتر های درون شبکه می دانید ولی IPv4 آن را ندارید. چگونه می توان با دانستن نام یک کامپیوتر ، IP آن را به دست آورد ؟

در صورتی که هر دو پروتکل TCP/IPv6 و TCP/IPV4 بر روی مبدا و مقصد فعال باشد، به دلیل ارجعیت LLMNR نسبت به WINS ،جواب Ping از IP ورژن 6 مقصد به شما فرستاده خواهد شد.

حالا در صورتی که بخواهید جواب از IP ورژن 4 مقصد برای شما ارسال شود ( یعنی IPv4 مقصد را به دست آوردید ) باید در هنگام Ping کردن از سوئیچ 4- استفاده کنید و یا پروتکل TCP/IPv6 را در مبدا یا مقصد غیر فعال کنید.

ناگفته نماند پروتکل LLMN و WINS هر دو عمل تبدیل نام به IP را انجام می دهند که WINS مختص IPv4 است.

نکته دیگر این است که شما نمی توانید با دستور ping -6 یک IP ورژن 4 را Ping کنید و یا با دستور Ping -4 یک IP ورژن 6 را Ping کنید.

در تصویر زیر مثالی از استفاده هر دو دستور Ping -6 و Ping -4 را مشاهده می کنید.

Ping -6 Hosein-PC

Ping -4 Hosein-PC

 

آموزش کال دستور Ping - تصویر 3

دستور Ping -t

به طور پیشفرض در هنگام Ping کردن چهار Packet از نوع ICMP  که حجم هر کدام 32 بایت است به مقصد فرستاده می شود. در صورتی که بخواهید عمل Ping کردن یک مقصد تا ابد و برای همیشه ادامه داشته باشد می توانید از دستور Ping با سوئیچ –t استفاده کنید. با این فرمان عمل Ping کردن متوقف نخواهد شد مگر اینکه فیوز کنتور برق را بزنید ، یا کامپیوتر خود را Restart کنید یا دکمه ضربدر پنجره CMD را بزنید و یا دکمه های CTRL+C را در پنجره CMD فشار دهید  :D

 

Ping –t 192.168.1.4

 آموزش کال دستور Ping - تصویر 4

دستور Ping -a

چگونه با داشتن IP یک کامپیوتر، Computer Name آن را هم بدست آوریم ؟

اگر به صورت عادی یک IP را Ping کنید پاسخ Ping را  بصورت پاسخی از همان IP خواهید دید و نمی توانید Computer Name آنرا ببینید؛ ولی اگر از Ping –a استفاده کنید، Computer Name کامپیوتر مقصد را هم در پاسخ Ping خواهید دید. (در تصویر زیر Ping اول و دوم را با هم مقایسه کنید)

Ping  192.168.1.117

Ping –a 192.168.1.117

 آموزش کال دستور Ping - تصویر 5

دستور Ping -n

همان طور که پیشتر گفتیم به طور پیشفرض چهار بسته دیتا در هنگام  Ping کردن ارسال می شود(به عبارت دیگر چهار بار Ping می شود). در بخش Ping –t هم ملاحظه کردید که تا زمانی که Ping را به طور دستی (ctrl + c) متوقف نکنید این عمل ادامه پیدا خواهد کرد. در صورتی که بخواهید به تعداد دلخواه Ping انجام شود و بعد از آن خاتمه یابد باید از دستور Ping –n استفاده کنید. مثلا در تصویر زیر 7 بار IP مورد نظر را Ping کردیم:

Ping –n 7 192.168.1.117

 آموزش کال دستور Ping - تصویر 6

دستور Ping -L

پیش تر گفته شد حجم هر بسته ای که برای Ping ارسال می شود 32 بایت است. با دستور Ping –L می توانید حجم دلخواه خود را برای بسته های ارسالی مشخص کنید. به این نکته توجه کنید که برای نوشتن L از حرف کوچک آن استفاده کنید؛ ما برای خوانا تر بودن از حرف بزرگ L استفاده کردیم . در مثال زیر IP مقصد را با بسته های 100 بایتی Ping کردیم :

Ping –l 100 192.168.1.117

 

آموزش کال دستور Ping - تصویر 7

سخن پایانی :

آموزش دستور Ping را با یک مثال نکته ای به پایان می رسانیم:

شما یک IP از یک کلاینت در شبکه دارید و می خواهید با ارسال 12 بسته 100 بایتی ، Computer Name آن را بدست آورید ! در این صورت چگونه باید از دستور Ping استفاده کنید؟

برای انجام این Ping ـه پیچیده به روش ساده زیر عمل می کنیم :

ping -a 192.168.1.4 -l 100 -n 12

 آموزش کال دستور Ping - تصویر 8

ما در گروه آموزشی هیوا شبکه امیدواریم این آموزش برای شما دوستان و علاقه مندان به شبکه مفید واقع شده باشد و از این آموزش و مثال نکته ای پایانی که ممکن است چالش هایی هم برای شما بوجود آورده باشد لذت برده باشید.



درس دهم

آموزش دستورات Diskpart – بخش اول

 همواره در طول تاریخ یکی از حساس ترین و ترسناک ترین کارها در کامپیوتر ، مدیریت هارد دیسک بوده است. پارتیشن بندی ، فرمت کردن یک پارتیشن ، اتصال دو پارتیشن به هم ، جدا کردن پارتیشن ها از یک دیگر، مدیریت بیش از یک هارد دیسک، دیسک های داینامیک ، دیسک های مجازی ، پنهان کردن یک درایو از دست بیگانگان و ... همه و همه بخشی از مدیریت هارد دیسک می باشند. در همین حوزه بسیاری از نرم افزار ها نیز برای آسانتر کردن مدیریت هارد دیسک وارد میدان می شوند. نرم افزار هایی مانند Acronis و EaseUS که به احتمال زیاد با آن ها آشنا هستید. یکی دیگر از ابزار های کارا در مدیریت هارد دیسک، Disk Management خود ویندوز است که بدون شک یکی از قدرتمند ترین ابزارهای مدیریت دیسک می باشد، هر چند ممکن است کمتر کاربری از ویژگی های آن آگاه باشد. کار با Disk management از جمله مباحثی است که در دوره MCITP در Configuring Windows 7 در حوزه مدیریت دیسک ها در کلاینت و در Application Infrastructure در حوزه مدیریت دیسک ها در سرور مفصلا بحث می شود.

یکی دیگر از قدرتمندترین ابزارهای مایکروسافت برای مدیریت دیسک ها Diskpart است که از توانایی ها و مزایای بیشتری نسبت به Disk management برخوردار است و ما در گروه آموزشی هیوا شبکه قصد داریم تا شما را با این ابزار هیجان انگیز و قدرت مند آشنا کنیم .

Diskpart چیست ؟

Diskpart یک ابزار خط فرمان یا به اصطلاح Command-Line ای برای مدیریت دیسک ها و پارتیشن ها است که از Windows 2000 جایگزین fdisk شد.

diskpart ابزاری مستقل از CMD است و پوسته یا Shell مختص به خود را دارد هرچند این پوسته شبیه به CMD است. برای درک بهتر موضوع CMD را در حالت عادی ( غیر Administrator ) اجرا کنید. در خط فرمان عبارت diskpart را تایپ و Enter کنید. خواهید دید که یک پنجره خط فرمانی جدید برای شما باز می شود که دستورات CMD در آن کار نمی کند.

شروع کار با Diskpart

همانطور که قبلا گفتیم Diskpart ابزار قدرتمندی است و درصورتی که کاربر مهارت لازم برای کار با آن را نداشته باشد ، ممکن است باعث آسیب رساندن به دیسک ها و پارتیشن ها و اطلاعات ذخیره شده در آن ها شود. به همین دلیل به طور پیشفرض برخی از قابلیت های Diskpart غیر فعال است و تنها زمانی فعال می شوند که در سطح Administrator اجرا شود.

برای اجرای Diskpart در سطح Administrator به دو روش می توانید عمل کنید:

روش اول : که اکثر کاربران از این روش استفاده می کنند به این صورت است که ابتدا CMD را با Run as Administrator باز کنید و سپس DiskPart را تایپ و Enter کنید.

روش دوم: در Start ویندوز DiskPart را جست وجو کنید. پس از آن که DiskPart.exe ظاهر شد آن را با Run as Administrator باز کنید.

در صورتی که بخواهید قبل از بالا آمدن سیستم عامل و در محیط Boot از آن استفاده کنید، کامپیوتر تان را با DVD ویندوز یا WinPE بوت کنید. در DVD ویندوز وقتی به بخش انتخاب پارتیشن رسیدید کلیدهای Shift+F10 را بزنید تا CMD باز شود. سپس DiskPart را تایپ کنید. به تصویر زیر توجه کنید:

 آموزش دستورات diskpart - تصویر 1

 
دستورات DiskPart به ترتیب الفبا

توجه: برای بکار بردن اغلب فرمان ها نیاز به فرمان های جانبی است.در تصاویر این متن آموزشی، فرمان اصلی با رنگ زرد و فرمان های جانبی با رنگ سبز مشخص شده اند.

توجه2: در صورتی که قصد اجرا و تست دستورات آموزش داده شده در این مقاله را دارید، پیشنهاد می کنیم حتما از نرم افزار های مجازی سازی مانند VirtualBox ، Hyper-V یا VMWare و در صورت عدم دسترسی به آن ها از یک فلش مموری استفاده کنید. تست این دستورات بر روی Disk اصلی کامپیوترتان ممکن است باعث پاک شدن و از دست رفتن اطلاعات گردد.

Active

Active کردن یک پارتیشن در یک دیسک Basic به این معناست که Loader کامپیوتر باید از این پارتیشن برای راه اندازی سیستم عامل استفاده کند. به عبارت دیگر به کامپیوتر می فهمانیم که فایل های مورد نیاز برای راه اندازی سیستم عامل در این پارتیشن قرار دارد.

در صورتی که به روش معمولی ویندوز نصب می کنید ، حتما توجه کرده اید که برای نصب ویندوز 7 یک پارتیشن 100 مگابایتی و برای ویندوز 8 یک پارتیشن 350 مگابایتی به طور خودکار ایجاد می شود. این پارتیشن همان پارتیشنی است که فایل های مورد نیاز برای راه اندازی سیستم عامل در آن قرار دارد و همان پارتیشن Active کامپیوتر شماست.

در هنگام استفاده از دستور Active به این نکات وجه کنید :

1-      برای استفاده از ای دستور به دسترسی سطح Administrator نیاز دارید.

2-      فقط Partition قابل Active کردن می باشد. ( نه Disk و نه Volume )

3-      فقط پارتیشن های Primary قابل Active کردن هستند. شما نمی توانید پارتیشن های  Logical را Active کنید.

4-      فقط یک پارتیشن از هر دیسک قابل Active کردن می باشد.

5-      Diskpart صحت محتویات پارتیشنی را که Active می کنید چک نمی کند. بنابراین اگر پارتیشنی که حاوی فایل های Startup  سیستم عامل نمی باشد را Active کنید، در این صورت ممکن است سیستم عامل شما Start نشود.

دقت کنید که قبل از استفاده از دستور Active باید پارتیشن مورد نظر را Select کنید.

Select Disk 0

List Partition

Select Partition 1

Active

 آموزش دستورات diskpart - تصویر 2

ما در اینجا فقط یک دیسک داریم.

برای دیدن تمامی دیسک ها از دستور List Disk استفاده کنید.

ADD

ازدستور Add برای ایجاد یک Volume از نوع Mirror از استفاده می شود. برای ساخت Volume از نوع Mirror باید تعداد دیسک ها زوج و از نوع Dynamic باشند. برای استفاده از دستور Add باید Volume ای را که می خواهید آن را Mirror کنید Select کنید . سپس دیسک داینامیک دیگر را Add کنید. مانند تصویر زیر  :

List disk

List volume

Select volume 0

Select disk 0

Add disk 0

 آموزش دستورات diskpart - تصویر 3

نکته: این فرمان از ویندوز 7 و ویندوز سرور 2008 به بعد کار می کند.

ASSIGN

از این دستور برای اختصاص دادن یک Letter یا یک Mount Point به یک Volume استفاده می شود تا بتوان به آن Volume دسترسی داشت. letter یک حرف انگلیسی است که به عنوان نام آن درایو اختصاص داده شود مثلا درایو C یا D .Mount Point مسیری است که می خواهیم محتویات یک پارتیشن در آن Mount شود.

برای اختصاص دادن Letter با حرف A به یک درایو، فرمان زیر را وارد کنید:

Assign Letter=A

 آموزش دستورات diskpart - تصویر 4

با دستور Assign می توان نام درایو ها را تغییر داد، کافیست List Volume را بزنید تا درایو های خود را ببینید سپس Volume مورد نظر را Select کنید، حال می توانید نامی جدید برای Volume خود انتخاب کنید.

تذکر: نام درایو ویندوز و درایوی که Page File روی آن قرار دارد را نمی توانید تغییر دهید.

نکته: اگر برای یک پارتیشن فقطAssign  را تایپ و Enter کنید، اولین حرف انگلیسی خالی به آن درایو اختصاص داده می شود (به تصویر زیر توجه کنید)

 آموزش دستورات diskpart - تصویر 5

 ممکن است در هنگام Assign کردن، DiskPart به دلیل ظاهر شدن یک error از ادامه کار جلوگیری کند و فقط کد error را نمایش دهد. اگر در انتهای این فرمان NOERR را اضافه کنید، DiskPart بدون توجه به error ها عمل Assign کردن را به پایان می رساند.

Assign Letter=D NOERR

Option بعدی این فرمان یعنی Mount، کارایی بسیار جالبی دارد.برای استفاده از یک درایو حتما باید یک حرف به عنوان نام درایو به آن Assign شده باشد. در غیر اینصورت قابل استفاده نخواهد بود. برای مثال: یک درایو 100 مگابایتی که توسط ویندوز 7 ساخته می شود برای ذخیره کردن فایل های Boot ، ولی چون به این درایو هیچ حرفی Assign نشده نمی توانید آنرا در Explorer ببینید . به عبارت دیگر مخفی است.

Mount ، راه دیگری برای دسترسی به محتویات یک درایو بدون Assign کردن یک Letter به آندرایو می باشد. می توانید یک فولدر در یک درایو دیگر بسازید و درایو بدون نام را در آن فولدر Mount کنید. ازین پس می توانید از طریق این فولدر به محتویات درایو بدون نام دسترسی داشته باشید.

نکته:برای درایوی که دارای Drive Letter است نمی توان از Mount استفاده کرد، ولی به درایوی که Mount شده می توان Drive Letter اختصاص داد.

برای استفاده از قابلیت Mount ، روی درایو مورد نظر کلیک و گزینه زیر را انتخاب کنید:

 آموزش دستورات diskpart - تصویر 6

طبق تصویر زیر پیش بروید تا به پنجره ای می رسید که برای استفاده از این درایو دو گزینه پیش روی شماست: Assign و Mount . Mount را انتخاب کنید و مسیر فولدر مورد نظر را انتخاب کنید. (من از قبل یک فولدر در درایو D به نام HivaSystemDrive ساخته بودم)

 آموزش دستورات diskpart - تصویر 7

سپس به D:\HivaSystemDrive بروید. تا محتویات درایو جدید را ببینید:

آموزش دستورات diskpart - تصویر 8 

حال می خواهیم این مراحل را خیلی ساده تر با خط فرمان انجام دهیم(به تصویر زیر توجه کنید)

ابتدا List Volume را وارد کنید تا درایو های بدون نام را ببینید(مثلا Volume 2 من بدون نام است)

سپس Volume 2 باید Select شود <<  Select Volume 2

اگر می خواهید از Select شدن این درایو مطمئن شوید دوباره List Volume را بزنید.درایوی که با علامت ستاره * مشخص شده Select شده است.

حال که درایو مورد نظر Select شده است با فرمان زیر آنرا به مسیر مورد نظر Mount می کنیم.

Assign Mount=D:\HivaSystemDrive NOERR

در انتهای آن NOERR را اضافه کردم تا error مانع انجام آن نشود.

برای مشاهده نتیجه کار دوباره از List Volume استفاده کنید. Volume 2 به مسیر که برایش در نظر گرفتیم Mount شده است.

 

آموزش دستورات diskpart - تصویر 9

Attributes

این فرمان میتواند Attribute های یک Volume یا کل یک Disk را تغییر دهد(مثل Hidden یا Read Only) . برای استفاده از این فرمان ابتدا باید مشخص کنید که Attribute های چه چیزی را می خواهید تغییر دهید:

Attributes Disk/Volume

سپس باید مشخص کنید که می خواهید Attribute مورد نظر را از بردارید (Clear) یا قرار دهید(Set)

Attributes Disk/Volume Clear/Set

سپس Attribute مورد نظر را وارد کنید. برای مثال می خواهیم یک فلش مموری را ReadOnly کنیم. فلش مموری هم به صورت یک Disk جدید ظاهر می شود و هم یک Volume جدید. این Attribute را از طریق Disk اعمال می کنیم. برای پیدا کردن Disk مورد نظر، بهترین راه توجه حجم آنهاست(مثلا فلش من تقریبا 8 گیگ است). Disk فلش را انتخاب کنید و دستور زیر را وارد کنید:

 آموزش دستورات diskpart - تصویر 10

نکته اول: برای تغییر Attribute فولدر ها باید از DiskPart خارج شوید و از فرمان Attrib استفاده کنید.

نکته دوم: تنها Attribute ی که می توانید روی دیسک اعمال کنید ReadOnly است .

[Attributes Disk Set/Clear ReadOnly [noerr]

[Attributes Volume Set/Clear ReadOnly/Hidden/NoDefaultDriveLetter/ShadowCopy [noerr

  پایان بخش اول


درس یازدهم

آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم

 توجه: برای بکار بردن اغلب فرمان ها نیاز به فرمان های جانبی است.در تصاویر این متن آموزشی، فرمان اصلی با رنگ زرد و فرمان های جانبی با رنگ سبز مشخص شده اند.

توجه2: در صورتی که قصد اجرا و تست دستورات آموزش داده شده در این مقاله را دارید، پیشنهاد می کنیم حتما از نرم افزار های مجازی سازی مانند VirtualBox ، Hyper-V یا VMWare و در صورت عدم دسترسی به آن ها از یک فلش مموری استفاده کنید. تست این دستورات بر روی Disk اصلی کامپیوترتان ممکن است باعث پاک شدن و از دست رفتن اطلاعات گردد.

Attach

با این فرمان می توانید یک فایل VHD را به عنوان یک دیسک مجازی(VDisk) Attach کنید. البته قبل ازین کار باید فایل VHD را Select کرد.

[Attach VDisk [noerr

می توانید این فایل VHD را به صورت ReadOnly ، Attach کنید:

[Attach VDisk ReadOnly [noerr

 

آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم - تصویر 1

 Clean

از این دستور استفاده نکنید برای Format کردن Partition یا Volume . این دستور مختص Disk است.

این فرمان هارد دیسک مورد نظر را به طور کامل پاک می کند و حتی هر گونه تنظیمات مربوط به پارتیشن بندی و فرمت ها را هم از بین می برد.دقت کنید که این فرمان فقط روی Disk اعمال می شود نه Partition یا Volume.

آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم - تصویر 2

توجه : قبل از استفاده از این دستور حتما به Disk ای که Select می کنید توجه کنید. در صورتی که یک Disk را اشتباها Select کنید ، تمامی Partition ها و اطلاعات آن ها را از دست خواهید داد.

 نکته فنی: فقط زمانی از Clean All استفاده که واقعا ضروری باشد، در غیر این صورت Clean بسیار سریع تر است. دلیل این توصیه، زمان گیر بودن Clean All و پاک کردن هارد دیسک به گونه ای که احتمال ریکاوری کردن اطلاعات قبلی خیلی پایین است، می باشد. برای یک فلش 8 گیگابایتی حدود 25 دقیقه طول کشید تا Clean All شود!! تصور کنید برای یک هارد 500 گیگا بایتی یا 1 ترابایتی چقدر طول خواهد کشید.


Compact

همان طور که از نامش پیداست در فشرده سازی مورد استفاده قرار می گیرد. ولی تصور نکنید که هر فایلی را می تواند فشرده کند!

فایل های VHD بسیار سودمندند و حتی می توان روی آن ها یک سیستم عامل مجزا نصب کرد و روی هر کامپیوتری پیاده سازی کرد. اما حجم فایل های VHD ممکن است ناخوشاید! باشد. برای کاهش حجم فایل های VHDمی توانید از Compact استفاده کنید.

آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم - تصویر 3

 

نکته اول: برای فشرده کرده حتما باید فایل VHD را به صورت ReadOnly ، Attach کنید.

نکته دوم: فقط فایل های VHD که از نوع Expandable هستند قابلیت فشرده شدن را دارند.

 Convert

با دستور Conver می توانید نوع دیسک را تغییرمی دهد. اما نوع دیسک چیست؟ چند نوع دیسک وجود دارد ؟

هر دیسک به بخش های کوچکتری تقسیم میشود که Sector نام دارد. هر پارتیشن مجمومه ای از Sector هاست. آدرس شروع و طول هر پارتیشن و Sector های زیر مجموعه آن، در یک جدول(در داخل خود دیسک) ذخیره می شود. به سیستم و فرمت خاص ذخیره شدن این جدول در هارد، MBR گفته می شود. فایل های مربوط به MBR در هنگام Boot شدن کامپیوتر توسط BIOS خوانده می شوند تا پارتیشن یاپارتیشن هایی که می توانند کامپیوتر را Boot کنند پیدا شوند. هم چنین سیستم عامل برای پیدا کردن آدرس پارتیشن ها و اطلاعات مربوط به آنها به جدول MBR مراجعه می کند.

البته MBR ، پارتیشن هایی با ظرفیت حداکثر 2 ترابایت را شناسایی می کند به همین دلیل برای پارتیشن های بیش از 2 ترابایت GPT طراحی شد که محدودیتهای MBR را نداشته باشد.

نکته: در هنگام Clean کردن یک هارد، جدول MBR یا GPT آن هم پاک میشود. برای تبدیل هاردِ MBR به GPT و بالعکس، حتما باید هارد را از قبل Clean کرده باشید.

نکته دوم: برای پارتیشن های کمتر از 2 ترابایت تفاوتی میان MBR و GPT مطرح نمی شود.

کافیست List Disk را وارد کنید تا این قضیه را در مورد دیسک های خود بررسی کنید. کامپیوتر من دو دیسک دارد(هارد و فلش) برای هر دوی آنها گزینه GPT فعال نیست(بدون ستاره اند) و این یعنی از نوع MBR هستند.

 

 آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم - تصویر 4

دستور Convert به همراه Option ها:

 Convert Basic

این فرمان دیسکDynamic را به Basic تبدیل می کند.

Convert Dynamic

دیسک Basic را به Dynamic تبدیل می کند.

Convert GPT

دیسک MBR را به GPT تبدیل می کند.

Convert MBR

دیسک GPT را به MBR تبدیل می کند.

اما دیسک های Dynamic و Basic چه تفاوتی دارند؟

به طور ساده و خلاصه باید گفت که از نوع Dynamic به طور رایج در سرور ها  استفاده می شود. و بیشتر کامپیوتر های کلاینت که معمولا یک دیسک بیشتر ندارند از نوع Basic هستند. با تبدیل دیسک ها از Basic به Dynamic امکان Raid کردن Volume ها بوجود می آید که بسیار ارزشمند می باشد. به طور کلی در دیسک های Dynamic می توانید Volume هایی از نوع زیر ایجاد کنید:

1.       Simple volume

2.       Spanned volume

3.       Mirrored volume

4.       Striped volume

5.       RAID 5 Volume

بحث هارد های Dynamic و Basic توضیح مفصلی نیاز دارند که در اینجا نمی توان آن را گنجاند. برای توضیحات بیشتر می توانید به کتاب Configuring Windows Seven (70-680) از دوره MCITP مراجعه فرمایید.

در تصویر زیر میبینید که روی یک فلش مموری Convert GPT را اجرا کردم ولی چون فلش را Clean نکرده بودم Convert با اشکال روبرو شد. پس از دستور Clean ، فلش با موفقیت Convert شد:

 آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم - تصویر 5 

Create

ساختن Partition ، Volume، و VDisk با این فرمان انجام می شود. توجه داشته باشید که برای ساختن هرکدام از موارد بالا باید نوعشان را مشخص کنید

[Create Partition Primary Size=x   [noerr

[Create Partition Extended Size=x   [noerr

[Create Partition Logical Size=x   [noerr

اعدادی که در مقابل Size وارد می کنید باید برحسب مگابایت باشند. مثلا Size=50000

اگر این فرمان را بدون Size استفاده کنید(مثلاCreate Partition Primary ) تمام فضای خالی باقیمانده دیسک را به آن پارتیشن اختصاص می دهد.

 آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم - تصویر 6

Create Volume Simple Size=x Disk=x

[...,Create Volume Mirror Size=x Disk=x,x,[x,x

...,Create Volume Stripe Size=x Disk=x,x

...,Create Volume Raid Size=x Disk=x,x

[Create  VDisk  File=<path>  Type=Fixed   Maximum=x   [noerr

[Create  VDisk  File=<path>  Type=Expandable   Maximum=x   [noerr

[Create  VDisk  File=<path>  Parent=<x>   Maximum=x   [noerr

[Create  VDisk  File=<path>  Source=<x>   Maximum=x   [noerr

در بین این چهار گزینه شاید Parent و Source برای شما جدید باشند. Parent هنگامی استفاده می شود که بخواهید در داخل یک VDisk ، یک VDisk دیگر بسازید.

اگر قبلا یک VDisk ساخته اید و اکنون می خواهید یک VDisk دیگر بسازید که از روی قبلی ساخته شود از Source استفاده کنید. به یاد داشه باشید که فقط یک کپی از VDisk اولیه ساخته می شود ولی پس از ساخته شدن هیچ ارتباطی با هم نخواهند داشت و نباید از دیدگاه RAID به این قضیه نگاه کرد.

Delete

کافیست پس از Select کردن Partition یا Volume یا Disk مورد نظر از Delete استفاده کنید. برای Delete کردن کافیست  Partition یا Volume یا Disk را Select کنیم و در ادامه به روش زیر عمل کنیم. نیازی نیست که نام Partition یا Volume یا Disk را وارد کنید.

در استفاده از این دستور نیز دقت کنید!!

Delete Partition

Delete Volume

Delete Disk

 

 آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم - تصویر 7

Detail

چنانچه می خواهید در مورد جزئیات دیسک های خود بیشتر بدانید Detail به شما کمک می کند.

Detail Disk

Detail Partition

Detail Volume

Detail VDisk

 

آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم - تصویر 8 

Detach

با استفاده از این دستور،  VDisk هایی که Attach کرده اید را Detach می کند. قبل از Detach کردن، VDisk مورد نظر را Select کنید.

 آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم - تصویر 9

Exit

شما را از محیط DiskPart خارج می کند.

Extend

ممکن است یکی از درایو های شما پر شده باشد و بخواهید حجم آنرا افزایش دهید. یا قبلا بخشی از آنرا Shrink کرده ایدو اکنون می خواهید آنرا برگردانید.می توانید با فرمان Extend این کار را انجام دهید به این شرط که فضای خالی که می خواهید به درایو مورد نظر اضافه کنید بلافاصله بعد از درایو شما قرار داشته باشد، مثلا نمی توانید فضای خالی انتهای دیسک را به درایو های ابتدای دیسک اضافه کنید.

[Extend [Size=x] [Disk=n] [noerr

بکار بردن Option هایی که داخل [ ] گذاشته شده اند ، اجباری نیست. اگر فرمان را بدون Size وارد کنید تمام فضای اختصاص نیافته (UnAllocated) به درایو مورد نظر اضافه خواهد شد.اگر Disk را بکار نبرید، فضای خالی فقط از همان دیسک به درایو مورد نظر اضافه خواهد شد.

 آموزش دستورات Diskpart – بخش دوم - تصویر 10

 نکته اول: اگر دیسک شما Basic است نمی توانید برای افزایش حجم، درایو از دیسک های دیگر استفاده کنید.

نکته دوم: اگر File System درایو مورد نظرتان NTFS است پس از افزایش حجم به صورت خودکار تمام درایو NTFS خواهد شد. چنانچه این اتفاق نیافتد از فرمان زیر استفاده کنید:

Extend FileSystem

نکته سوم: اگر File System شما NTFS نیست افزایش حجم(Extend) انجام نمی گیرد، ولی درایو شما در این فرآیند ناموفق آسیب نخواهد دید.



درس دوازدهم

 آموزش دستورات Diskpart – بخش سوم

 توجه: برای بکار بردن اغلب فرمان ها نیاز به فرمان های جانبی است.در تصاویر این متن آموزشی، فرمان اصلی با رنگ زرد و فرمان های جانبی با رنگ سبز مشخص شده اند.

 توجه2: در صورتی که قصد اجرا و تست دستورات آموزش داده شده در این مقاله را دارید، پیشنهاد می کنیم حتما از نرم افزار های مجازی سازی مانند VirtualBox ، Hyper-V یا VMWare و در صورت عدم دسترسی به آن ها از یک فلش مموری استفاده کنید. تست این دستورات بر روی Disk اصلی کامپیوترتان ممکن است باعث پاک شدن و از دست رفتن اطلاعات گردد.

 Expand

این فرمان حجم Vdisk را افزایش می دهد. به تصویر زیر توجه کنید:

 

آموزش دستورات Diskpart – بخش سوم - تصویر 1 

 

FileSystem

این فرمان File System درایوها و Allocation Unit Size مرتبط با همان File System را نمایش می دهد.

آموزش دستورات Diskpart – بخش سوم - تصویر 2

 Import

اگر می خواهید از دو یا چند دیسک استفاده کنید در هنگام اتصال دیسک جدید، باید آنرا وارد گروه دیسک های Online کنید. برای این کار دیسک مورد نظر را انتخاب و سپس Import کنید.

Inactive

فرمان Active را به خاطر بیاورید، این فرمان نقطه مقابل آن است یعنی یک Partition را غیرفعال می کند.

 

 آموزش دستورات Diskpart – بخش سوم - تصویر 3

 List

حتما تا الان به کاربرد این دستور پی برده اید؛ هرچند از نام دستور هم مشخص است ! تنها نکته ای که شاید برای شما جدید باشد این است می توانید لیست VDisk را هم ببینید:

List VDisk

List Disk

List Partition

List Volume

 

آموزش دستورات Diskpart – بخش سوم - تصویر 4 

 Merge

در مورد VDisk ها قبلا گفتیم که می توان یک VDisk را در داخل VDisk دیگری ساخت. فرمان Merge این VDisk ها را به هم می چسباند و یکی می کند. ممکن است ساختن VDisk ها در داخل هم به صورت زنجیره وار باشد یعنی VDisk ی که در داخل آن یک VDisk می سازیم خودش داخل VDisk دیگری باشد و الی آخر. با گزینه Depth می توانید مشخص کنید که در این سلسله مراتب از دیسک های تو در تو، تا چند سطح بالاتر Merge شود.فراموش نکنید که قبل از استفاده ازین فرمان، VDisk مورد نظر را Select کرده باشید.

Merge VDisk Depth=1

Online

این فرمان Disk ها یا Volume های Offline را Online می کند:

Online Disk

Online Volume

 

آموزش دستورات Diskpart – بخش سوم - تصویر 5

Offline

عکس فرمان بالا

Offline Disk

Offline Volume

 Rem

این فرمان هیچ عمل خاصی انجام نمیدهد، فقط می توانید در حین کار با CMD یک سری توضیحات اضافه کنید. مانند Comment گذاشتن در برنامه نویسی است . اضافه کردن بعضی از خطوط که تاثیری در برنامه ندارند در آنجا بسیار ضروری است.

 

 آموزش دستورات Diskpart – بخش سوم - تصویر 6

 Remove

 شاید به هر دلیلی بخواهید Drive Letter یا Mount Path یا هر دو را برای یک Volume حذف کنید، کافیست Volume مورد نظر را انتخاب کنید و :

[Remove  Letter=<Drive Letter>   [noerr

[Remove  Mount=<Path>   [noerr

[Remove  All   [noerr

 همانطور که در تصویر زیر می بینید، Volume 5 دیسک من، Drive Letter ، و Volume 2 هم Drive Letter و هم Mount Path دارد. به تصویر زیر توجه کنید که چگونه آنها را Remove کرده ام (رنگ قرمز برای Volume 5 و رنگ سبز برای Volume 2 استفاده شده است)

 

 آموزش دستورات Diskpart – بخش سوم - تصویر 7

 

Rescan

اگر یک دیسک جدید به کامپیوتر خود اضافه کرده اید دستور Rescan را در  Diskpartتایپ و Enter کنید تا دیسک جدید پیدا  شود.

 آموزش دستورات Diskpart – بخش سوم - تصویر 8

Select

تقریبا پیش نیاز استفاده از دستورات دیگر است ! و شما با این دستور آشنایید.

 Shrink

می توانید بخشی از حجم خالی یک درایو را جدا کنید، با حجم جدا شه می توانید یک درایو جدید بسازید یا ان را بدون  استفاده رها کنید. فراموش نکنید که فقط درایو هایی که File System انها NTFS است یا اصلا File system ندارند را می توان Shrink کرد.

اگر حجمی که می خواهید از درایو جدا کنید بیشتر از حجم خالی موجود در درایو باشد Shrink انجام نمی شود.

هم چنین اگر درایو شما بدون File system باشد و حاوی اطلاعات باشد، Shrink کردن ممکن است باعث آسیب به دیتای شما شود.

این فرمان در یکی از قالب های زیر استفاده خواهد شد:

 <حجم مورد نظر برحسب مگابایت>=Shrink Desired

 

اگر حجمی وارد نکنید تمام حجم خالی موجود، Shrink خواهد شد.

< حجم مورد نظر برحسب مگابایت>=Shrink Minimum

 

این Option حداقل فضایی را که می خواهید جدا کنید را مشخص می کند.

<>Shrink Desired=<> Minimum

 

می توانید برای حجمی که می خواهید جدا کنید یک بازه تعریف کنید .

Shrink Desired=<>  NoWait

 

Shrink Minimum=<>  NoWait

 

Shrink Desired=<>  Minimum=<>  NoWait

از گزینه NoWait بلافاصله خط فرمان محیط DiskPart را برمی گرداند حتی اگر عمل Shrink کردن تمام نشده باشد. البته این به این معنی نیست که Shrink کردن را نیمه کاره رها می کند، فقط دیگر لازم  نیست که منتظر بمانید تا این عمل تمام شود و سپس خط فرمان برگردد.

Shrink QueryMax

 این Optionبسیار شبیه Defragmentation است و حداکثر فضای آزاد را آماده جدا شدن می کند( فضای استفاده شده را به صورت مرتب شده در ابتدای درایو جمع می کند تا انتهای درایو خالی شود)

 در تصویر زیر چون هدف فقط یادگیری Shrink بود از حجم های کم استفاده کردم تا سریعتر به پایان برسد.

برای مشاهده حجم خالی Volume ، از پس از Select کردن می توانید از فرمان Detail Volume استفاده کنید:

 

 آموزش دستورات Diskpart – بخش سوم - تصویر 9

 پایان بخش سوم


درس سیزدهم

آموزش دستور Tracert

در این آموزش قصد داریم دستور Tracert را با هم بررسی کنیم. همان طور که از نام Tracert پیداست، کار آن ردیابی کردن مسیر است. دستور Tracert یکی از دستورات خیلی مفید خط فرمان است که به کمک آن می توانیم از مسیری که بسته های ما در شبکه طی می کنند تا به مقصد برسند اطلاعات خوبی کسب کنیم.

دو سناریوی زیر می تواند کاربرد دستور Tracert را روشن تر کند :

سناریو اول :

در نظر بگیرید وقتی وب سایتی مانند Hiva-Network.com را باز می کنید این درخواست چه مسیری را طی می کند تا به Hiva-Network.com برسد ؟

سناریو دوم :

حالتی را در نظر بگیرید که مدیر شبکه اینترانت شرکتی هستید که دارای چند شعبه در شهرهای مختلف است و در حال حاضر ارتباط با یک یا چند بخش دچار اختلال شده است. ممکن است این مشکل علل مختلفی داشته باشد مثلا یک یا چند روتر از کار افتاده باشند یا مسیر ارتباطی بین روتر ها دچار اختلال شده باشد. با این حساب چطور محدوده مشکل پیش آمده را تعیین کنیم؟

دستور Tracert پاسخی به این سوالات است. اما پیش از شروع کار دستور Tracert بهتر است کمی در مورد نحوه عملکرد این ابزار بیشتر بدانیم :

Tracert با ارسال بسته های ICMP با TTL های متفاوت مسیر را مشخص می کند. بسته ها در مسیر ارسالی با گذر از هر روتر حداقل یکی از TTL های آن ها کاسته می شود. به بیان دیگر هر بسته برای عبور از هر روتر باید حداقل یک TTL عوارض بپردازند تا بتوانند عبور کنند. در این صورت با درصد بالایی هر TTL یک هاپ محسوب می شود. ( در صورتی که پردازش هر Packet در روتر بیش از یک ثانیه طول بکشد به ازای هر ثانیه TTL بیشتری از Packet کم می شود ) زمانی که TTL بسته به صفر می رسد، روتر باید یک بسته ICMP Time Exceeded Message را به کامپیوتر مبدا برگرداند.

دستور Tracert با فرستادن اولین بسته با TTL=1 ، اولین هاپ را مشخص می کند و هر بار به مقدار TTL یکی اضافه می کند تا هاپ های بعدی را مشخص کند. این فرایند تا زمانی انجام می شود که مقدار TTL به حداکثر مجاز خودش برسد یا اینکه به مقصد برسیم. پس Tracert از بسته های ICMP Time Exceeded Message ای که روتر ها به مبدا می فرستند برای تعیین مسیر استفاده می کند. البته بعضی از روترها هم هستند که بسته هایی را که TTL آن ها به پایان رسیده به طور ناجوانمردانه ای دور می اندازند و بسته ICMP Time Exceeded Message را به مبدا نمی فرستند بنابراین توسط Tracert قابل شناسایی نیستند.

شروع کار با دستور Tracert

برای استفاده از دستور Tracert باید به یکی از روش های زیر عمل کنید:

<Tracert  < Host Name

<Tracert  < IP Address

برای شروع، سایت www.Hiva-Network.com  را با دستور Tracert بررسی می کنیم:

Tracert  www.Hiva-Network.com

 آموزش دستور Tracert - تصویر 1

همان طور که مشاهده می کنید، دستور Tracert لیست مرتب شده ای از روتر ها را نمایش می دهد . این روتر ها همان هایی هستند که بسته های ICMP Time Exceeded Message را به کامپیوتر ما فرستاده اند.

ستون ها در دستور Tracert چه چیزی را نشان می دهند؟

در خروجی دستور Tracert پنج ستون مشاهده می کنید.

ستون اول (سمت چپ) شماره هاپ ها را نشان می دهد.

ستون آخر IP یا نام هر هاپ را نمایش می دهد.

اما سه ستون بعد از ستون اول در دستور Tracert چه چیزی را نشان می دهد ؟

Tracert برای هر هاپ 3 بسته ارسال می کند که هر ستون مربوط به هر بسته است. با ارسال این سه بسته ، خروجی معتبرتر و قابل اعتمادتری خواهیم داشت. مجموع زمان ارسال هر بسته از کامپیوتر ما به هاپ و دریافت پاسخ از هاپ به کامپیوتر ما ( مجموع زمان رفت و برگشت) مقادیری هستند که در این ستون ها قرار می گیرند.

چنانچه برای یک هاپ بسته ارسالی دچار مشکل شود و به مبدا برنگردد ، یک ستاره * بجای زمان ، نمایش داده می شود.(در تصویر بالا به فلش زرد دقت کنید)

و در پایان تعداد هاپ هایی که از آن ها عبور می کند مشخص می شود (کادر قرمز)

 آموزش دستور Tracert - تصویر 2

تحلیل خروجی Tracer

اولین هاپ ای که در خروجی Tracert قبل مشاهده می کنید، مودم ما با آی پی 192.168.1.1 می باشد. در صورتی که در یک LAN هستند و از طریق یک مودم به اینترنت متصل می شوید اولین هاپ شما مودم شما خواهد بود.

در صورتی که Tracert به مقصد برسد ، آخرین هاپ آدرسی است که آن را Tracert کردید. در تصویر بالا مشاهده می کنید که IP هاپ شماره 19 همان IP سایت www.Hiva-Network.com است.

نکته جالب دیگری که در تصویر بالا در بررسی خروجی Tracert می توان به آن اشاره کرد ، IP های خصوصی هاپ هاست که از کلاس A و در رنج 10.x.x.x هستند. این IP ها مربوط به روتر های شبکه اینترانت ISP و مخابرات می باشد .

با بررسی IP ها می توانیم شهرها و کشورهایی را که بسته های ما برای رسیدن به مقصد طی می کنند بیابیم که توضیح آن در پایان این آموزش آورده شده.

نکته: معمولا با افزایش تعداد هاپ ها زمان Trace شدن نیز افزایش می یابد.

خطایابی به کمک دستور Tracert :

در سناریوی دوم این سوال مطرح شد که اگر در ارتباط بین بخش های مختلف اشکالی پیش بیاید چطور آن را کشف کنیم؟ یک از راه حل ها استفاده از Tracert است تا ببینید که حداکثر تا کدام روتر (یا روتر ها) بسته های ارسالی بدون مشکل مسیر را طی می کنند. اولین روتری که بعد از آن بسته دیگر پاسخی نداریم جاییست که مشکل از آنجا آغاز می شود.

به تصویر زیر توجه کنید که در یک مسیر با Down شدن هاپ چهارم، بقیه مسیر هم غیر قابل دسترس خواهد شد.

 

آموزش دستور Tracert - تصویر 3

 در تصویر زیر مثالی دیگر از Tracert که توسط آن یک کامپیوتر هم با IP و هم با نام کامپیوتر Tracert شده است را مشاهده می کنید.

 آموزش دستور Tracert - تصویر 4

سوئیچ های فرمان Tracert

Tracert –d

این سوئیچ در هنگام  بررسی هاپ ها، فقط IP آن ها را نشان می دهد و نام آن ها را Resolve نمی کند. این امر باعث افزایش چشم گیر سرعت به پایان رسیدن Trace می شود. کافیست یک بار بدون –d ویک بار با –d عمل Trace را انجام دهید و سرعت آن ها را مقایسه کنید.

 

 آموزش دستور Tracert - تصویر 5

  Tracert –h

برای Trace کردن وب سایت هیوا شبکه، ملاحظه کردید که از 19 هاپ عبور کرد. چنانچه بخواهید فقط تا تعداد معینی از هاپ Trace انجام شود (نه بیشتر) از این سوئیچ استفاده کنید. مثلا در تصویر زیر مشخص کردیم که فقط تا پنج هاپ Trace انجام شود.

 آموزش دستور Tracert - تصویر 6

نکته: به طور پیشفرض تا 30 هاپ نمایش داده خواهد شد.

Tracert –w

به کمک این سوئیچ می توان حداکثر مدت زمانی را که باید منتظر پاسخ از هاپ بود را تعیین کرد. این مقدار بر حسب میلی ثانیه در نظر گرفته می شود. به مثال زیر توجه کنید :

Tracert –d –w 1000 www.Hiva-Network.com

 

آموزش دستور Tracert - تصویر 7

برای اینکه کاربرد این سوئیچ را بهتر حس کنید می تونید مقدار 1000 را به 100 و 10 و  1میلی ثانیه تغییر دهید!

Tracert -4 و Tracert -6

چنانچه بخواهید یک Target را لزوما با IPv4 یا IPv6 ردیابی کنید این سوئیچ ها کاربرد خواهند داشت.

 

 آموزش دستور Tracert - تصویر 8

نکات جانبی :

1- شما می توانید Tracert را بدون خط فرمان انجام دهید. نرم فزار هایی مانندVisual Route  به صورت گرافیکی و با برخی امکانات بیشتر مثل Multi Trace انجام می دهند. البته برای یک متخصص شبکه هیچ چیز جای خط فرمان را نخواهد گرفت !

2- سایت هایی وجود دارند کهمسیر شما تا مقصد مورد نظر را به صورت گرافیکی Trace می کنند مانند سایت های زیر :

http://traceroute.monitis.com/

http://www.yougetsignal.com/tools/visual-tracert/

البته نکته ای دیگری که باید به آن توجه داشت این است که این سایت ها عمل Trace کردن را از موقعیت مکانی خود انجام می دهند و طبیعتا گرافی که نمایش می دهند نیز مربوط به موقعیت خودشان تا مقصدی است که شما درخواست کرده اید.

3- شما با داشتن  IP یک هاپ (که از خروجی Tracert به دست آوردید)  می توانید اطلاعات خیلی خوبی از آن هاپ به دست بیاورید. کافیست به سایت Ripe.net بروید و در بخش RIPE Database ، آی پی آن هاپ را وارد کنید. برای مثال در تصویر IP مربوط به ISP مورد استفاده ام را وارد کرده ام:

آموزش دستور Tracert - تصویر 9 

و البته حتما به این نکته توجه دارید که نمی توانید اطلاعات خاصی در مورد IP های خصوصی که در خروجی Tracert می بینید از این گونه سایت ها به دست بیاوردید. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد IP ها می توانید به لینک زیر مراجعه کنید.



درس چهاردهم

 

آموزش کامل دستور Net Time

 امروز قصد داریم یک فرمان کوتاه و جالب از سری فرمان های Net را به شما دوستان و علاقه مندان به شبکه و دستورات خط فرمان آموزش دهیم.

دستور Net Time

با استفاده از این دستور می توانید ساعت و تاریخ کامپیوتر ها و Domain های دیگر را ببینید و در صورتی که نیاز داشته باشید ساعت و تاریخ کامپیوترتان را با آن Domain یا کامپیوتر تنظیم کنید. اما قبل از اینکه به نحوه استفاده از دستور Net Time بپردازیم ، شما را به خواندن خاطره دعوت می کنیم که بی ربط به موضوع مورد بحث ما نیست و ممکن است برای شما هم خاطره شده باشد ، یا در حال خاطره شدن برای شما باشد و یا قرار است در آینده برای شما خاطره شود :

"خدایا شکرت
الهی خدا خیرت بده گوگل کروم
تو بهترین مرورگر دنیایی
یه ضرب المثل هست که میگه :
آب در کوزه و ما تشنه لبان میگردیم !!!
حدود سه هفته بود که در لپ تاپم با همه مرور گرام مشکل داشتم
هیچ سایت
https رو نمیتونستم درست باز کنم
مدام
SSL Error میداد ( تصاویر زیر)

آموزش کامل دستور Net Time - تصویر 1
آموزش کامل دستور Net Time - تصویر 2

 ویندوز عوض کردم
از
VMWare استفاده کردم
از
Prok C استفاده کردم

Prok C رو عوض کردم
کانفیگای
internet option رو عوض کردم
با پشتیبانی
ISP تماس گرفتم

حتی داشتم اون ها رو قانع می کردم که مشکل از ISP هست!
ISP عوض کردم (با متصل کردن لپ تاپ به خط اینترنتی که مربوط به ISP دیگری بود ! )
کل سیستممو با سه تا آنتی ویروس آپدیت اسکن کردم
درست نشد که نشد
دیگه اشکم درومده بود و داشتم نامه ای به رییس جمهور می نوشتم در خصوص حل این مشکل !
سرتونو درد نیارم !!!!!
آقا یه بار که "با دقت" ! ( اکیدا تاکید می کنم !!) با دقت
Error ها رو خوندم ناگهان دیدم :

دیدم کروم میگه تنظیمات ساعت و تاریخ سیستمت درست نیست !
شاید مشگل این باشه !!
کورسوی امید در
قلبمجوانه زد !

تنظیمات رو بررسی کردم...
آقا
Location ویندوزروی کانادا بود و تاریخ یک سال قبل ! ساعت که دیگه بماند !!!
تنظیماتو درست کردم !!
حالا باید روی دکمه
refresh کیلیک میکردم !
استرس داشتم....

دستم می لرزید ....
کلیک کردم !!!
و.....

خدایاااااااااااا شکرت
درست شد !!!
خدایا شکرت.
گوگل کروم تو بهترین و عزیزترین مرورگر جهانی (البته بعد
از اوپرا و موزیلا)
جات همیشه توی درایو
E پوشه ی Browsers خواهد بود.
دوست دارم
"

بله دوستان !

از این خاطره چند درس گرفتیم !

1- در صورت مواجه با خطا و اشکال حتما به پیغام های خطا دقت کنیم و با دقت آن ها را بخوانیم و نخوانده بر روی OK کلیک نکنیم.

2- موقع نصب ویندوز وقتی به تنظیمات مربوط به ساعت و تاریخ می رسیم به سرعت Next نزنیم و تنظیمات را درست انجام دهیم.

3- تنظیمات زمان و تاریخ اهمیت بالایی در شبکه و استفاده از منابع شبکه دارد.

حالا که تا حدودی به اهمیت پیکربندی درست زمان و تاریخ در شبکه آشنا شدیم ، به چگونگی کار با دستور Net Time می پردازیم.

چگونگی استفاده از دستور Net Time :

برای مشاهده تنظیمات ساعت و تاریخ یک کامپیوتر در شبکه Workgroup به روش زیر عمل می کنیم :

<Net Time \\<computer name

در مثال زیر ما این دستور را این گونه وارد کردیم :

Net time \\MyHiva

 

آموزش کامل دستور Net Time - تصویر 3

همانطور که در تصویر بالا می بینید ، دو زمان برای کامپیوتر MyHiva نمایش داده شده است یکی Current Time و دیگری Local Time . ساعتی که به طور دستی برای کامپیوتر MyHiva تنظیم شده Current Time و ساعتی که با توجه به موقعیت مکانی تنظیم می شود و مربوط به کشوری است که در حال حاضر در آن هستیم و در اصطلاح Time zone گفته می شود همان Local Time است.

در تصویر بالا اختلاف زمانی ای را که بین Current Time و Local Time مشاهده می کنید به دلیل تغییر دستی ساعت است.

نکته : در صورتی که Time Zone کامپیوتر شما و کامپیوتری که از Net Time برای دیدن ساعت آن استفاده کردید یکی باشد، در این صورت فقط Current Time به شما نمایش داده می شود.

 Sync کردن ساعت و تاریخ یک کامپیوتر با کامپیوتر دیگر در شبکه

شما می توانید ساعت و تاریخ کامپیوتر خود را با Current Time کامپیوتر دیگری تنظیم کنید. برای این کار کافیست در انتهای دستور قبلی ، /Set را اضافه کنید. به دستور زیر توجه کنید :

Net Time \\MyHiva /Set

 

آموزش کامل دستور Net Time - تصویر 4

و در پایان برای تایید نهایی باید باید Y یا Yes را در CMD وارد کنید. در صورت انصراف هم N یا No را وارد کنید.البته می توانستیم Yes را به پایان دستور قبل اضافه کنیم تا نیازی به تایید دوباره نداشته باشیم.

Net Time \\MyHiva /Set /Yes

Net Time \\MyHiva /Set /Y

 

آموزش کامل دستور Net Time - تصویر 5

به این نکته توجه کنید که با استفاده از دستور بالا تنظیمات مربوط به Time Zone کامپیوترتان تغییر نخواهد کرد.

چنانچه در شبکه ی Domain هستید ، می توانید با Net Time /Domainساعت سروری که Active Directory روی آن قرار دارد را ببینید.

کاربرد: در یک شبکه ی Domain، به طور پیشفرض ساعت کلاینت با سرور حداکثر می تواند 30 دقیقه اختلاف داشته باشد، اگر این اختلاف زمانی بیشتر از این باشد کلاینت نمی تواند به سرور Join شود. می توانید قبل از Join شدن به سرور، ساعت آن را با این فرمان چک کنید تا در صورت لزوم ساعت خود را با آن تنظیم کنید. ( البته می توانید Policy پیشفرض مربوط به حداکثر اختلاف زمانی را نیز تغییر دهید)

نکته: اگر در شبکه چندین Domain دارید و می خواهید لیست سرور ها را ببینید از فرمان زیر استفاده کنید:

Net Time /QuerySNTP

اکنون که لیست این Domain ها را دارید می توانید ساعت و تاریخ کامپیوتر خود را با یکی از آن ها تنظیم کنید. برای انتخاب یک Domain مشخص از فرمان زیر استفاده کنید:

Net Time /Domain:<Specific Domain>

 آموزش کامل دستور Net Time - تصویر 6

می توانید یک سرور را به عنوان Time Server مشخص کنید تا ازین پس زمان شما با آن سرور تنظیم شود:

Net Time /SetSNTP:<Specific Domain>



پاسخگویی رایگان به سوالات کاربران

انتشار در واتساپ

*****

انتشار در تلگرام


/h2>

  • افسر سایبری

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

کاربران بیان میتوانند بدون نیاز به تأیید، نظرات خود را ارسال کنند.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی